Aflevering 163

De wereld draait door

Ons moeke werd 87 op 2 april, een kranige vrouw die 10 kinderen grootbracht. Nog steeds in het goed doen voor haar leeftijd. De wekelijkse telefoontjes zorgen ervoor dat de band goed blijft. Zo vaak als ik kan ga ik eens op de koffie of blijf in ‘mijne thuis’ een nachtje slapen. Precies zoals vroeger… Moeder maakt eten klaar en als ik vraag of dit niet te zwaar is dan zegt ze; ‘weet je, ik heb niet zoveel meer om handen en jij bent toch mijn oudste zoon’. Dat is een speciale band voor mij.

Ze is en blijft nieuwsgierig hoe het me vergaat in Nederland, en of ik wel goed en gezond leef, of ik op tijd naar bed ga en voldoende ontspanning neem. Ze blijft al heel haar leven lang moeder en dat voelt fijn aan.

Als ik een nachtje blijf slapen ontkurken we goede fles wijn; dan keuvelen we iets langer door en wordt moeder iets lichter in het hoofd, maar dan slaap ze goed. Als ze alleen in huis is waagt ze zich niet aan drank en slaap ze slecht. En dan mijmert ze terug over haar jeugd, het regelmatig verhuizen van het gezin door de baan van haar vader, haar kennismaking met mijn vader, de ‘speelvoyage’ naar Lourdes. Het kopen van een stuk bouwgrond en het laten bouwen van een groot uit de kluiten gewassen huis, waar ze nu nog steeds woont. Het groot worden van de kinderen, het uittrouwen van diezelfde kinderen, de eerste kleinkinderen die op bezoek komen en er ook eens een nachtje blijven slapen. ‘En, ja, toen de tijd rijp was om onze huwelijksreis nog eens over te doen bleek vader ziek, dus van reizen is er nooit iets in huis gekomen, dus ik zie dat graag aan, als de kinderen vertellen over hun verre reizen en prettige vakantiebestemmingen’. Dan vraagt ze: ‘wat denk je moet ik hier blijven wonen, of moet ik naar het bejaardenhuis?’ Ik zeg: ‘Ik kan en wil je daarbij geen raad geven, maar weet wat je opgeeft als je naar het bejaardenhuis gaat’. Moeder dringt aan. ‘Als je echt mijn mening echt wilt weten; zolang je het nog aankunt zou ik blijven wonen in eigen huis.’ ‘ Maar dat is geen raad geven, dat is mijn belevingswereld, mijn mening, en ik wil de laatste zijn, van al je kinderen, die hierover wil beslissen, als de tijd zover is dan kunnen we nog een oplossing bedenken!’ Oude bomen verplant je zo maar niet en zolang moeke goed is in zelfstandig zijn, moeten we dat ook zo laten. Natuurlijk hebben we al een adresje achter de hand, maar dat is nu nog niet aan de orde.

Steevast dwalen haar gedachten af als ze de foto’s bekijkt van mijn vader, in de kamer. ‘ Het is weerom bijna 5 jaar geleden dat vake op vrijdag de 13de overleed. De oudste kleinkinderen droegen hem de kerk in en stonden rond de kist, een ontroerend beeld van leven dat doorgegeven wordt. Ook dat beeld ga ik nooit vergeten. Ik heb toch wel flinke kleinkinderen!’

Dan vertelt ze nog eens over haar eerste kind dat ze vlak na de geboorte verloor, maar dat ze steeds een naam heeft gegeven, en toen het wet werd, kreeg het levenloos kind op het trouwboekje toch nog de naam Grietje toegekend. Een kind verliezen blijft je een levenlang bij, het zijn vreselijke momenten voor ouders, voor alle ouders, hoe oud of hoe jong kun kind ook is. Het is geen natuurlijk gegeven een kind te moeten afstaan. Alle dagen hebben ouders ermee te maken en soms slaat het noodlot onhandig toe, zoals laatst in Vlaanderen: uitkijken naar je kind dat straks thuiskomt, welke ouder kent dat reikhalzen niet? De ingrediënten voor het lievelingseten al in huis? En dan… verpletterend nieuws. Het schipperen tussen vrees en hoop urenlang een vreselijke nachtmerrie. De trieste ballans: 28 doden waarvan 22 kinderen.

Zoveel gezinnen voor wie voortleven loodzwaar is. En dan zijn de zwaargewonden nog buiten beeld gebleven. De nabestaanden zullen nog vaak vertellen wat je zei voor je vertrok, dat hij een beetje zenuwachtig was, want hij ging voor het eerst zo lang van huis weg, dat zij lachte met een traan die mama wegpinkte… De herinneringen zijn het enige wat rest als de toekomst onverbiddelijk wordt weggeveegd. We kunnen dus maar best de momenten nu, die ooit herinneringen worden, niet verprutsen.

Het grote aantal slachtoffers joeg een schokgolf van medeleven door het land. De minuut stilte komt ook andere ouders toe die een kind verloren, en voor wie het gemis evenmin overgaat. En zelfs na een dergelijk drama draait de wereld schaamteloos verder.

Hoe vaak zal ik nog werk laten voorgaan op wat en wie me dierbaar zijn? Een slechte combinatie tussen werk en gezin ten top, ik neem me voor in het vervolg niet meer zo te’prutsen’ met mooie momenten, want voor je het weet: een laatste verjaardag en het leven is om.

Hoffelijk gegroet,

Jo Decrock