Ik heb een blinde fascinatie voor het weer, kijk met graagte naar bizarre wolkenformaties maar raak compleet van de leg wanneer donder en bliksem ons land binnenstuiven.
Er zijn mensen die donder en bliksem verwelkomen als waren het vrienden; ik heb er niets mee, scheit drie kleuren bagger en zet het liefst een koptelefoon op met muziek wanneer het gedonder en gebliksem begint.
Het afgelopen jaar heb ik een aantal momenten beleefd die ik met graagte vergeet maar die op mijn netvlies ge-etst staan.
Heracles – Ajax: ieder jaar ontvangen we een uitnodiging voor deze pot die mijn zoon en ondergetekende met graagte verzilveren en die we danken aan de directeur van camping ‘De Beerze Bulten’ nabij Ommen.
Dit jaar was het goed raak: Ajax won voor de zoveelste keer op rij maar tijdens de wedstrijd zag ik op m’n Blackberry het front naderen en wist wat me te wachten stond.
Na de traditionele Cheesburger bij de Mac in Almelo, zag ik in het westen de hemel kerstfeestelijk oplichten en stokte de burger in m’n keel.
Ik stap met licht knikkende knieen in de auto, kijk m’n zoon aan en start de wagen.
Almelo – Zwartsluis, een tripje dat we in een goed uurtje kunnen overbruggen.
Ver voor Nijverdal zie ik het gesodemieter al aankomen en prevel een tiental schietgebedjes.
Het helpt niet, ik zit gevangen in een cocon van onbestemde angst en weet dat ik het front moet doorsnijden.
Bij Marienheem gebeurt het.
We rijden in een colonne van vier en duiken het noodweer in; links en rechts staan auto’s geparkeerd in de berm, de wind steekt op, het water daalt in gordijnen naar beneden en het licht wordt ontstoken.
Nooit eerder reed ik door een dergelijk inferno; het zweet staat me klam op de kop, links en rechts, onder en boven, weerlicht het en de donder raast als een razende roeland door de cabine.
Er is geen crisis meer, geen Heracles-Ajax, geen Griekse tragedie, geen keet de Kolk, geen B&W, geen sex of wat dan ook, alleen maar een eeuwigdurend NU met dansende spiralen, neerstortend water en angst die me dun door de sokken spoelt.
Junior zit zwijgend naast en kijkt met grote ogen naar het vuurwerk dat wordt ontstoken.
Slikkend bedien ik de pedalen, hou me groot en bedenk dat ik in een colonne van vier rijd, God zij dank niet alleen.
In de buurt van Zwolle komt het onheil enigszins tot bedaren.
Ik ben dan al lang veranderd in een vijftig rijdende zombie met hartrime stoornissen en klokkende keelkrampen.
Als een zoutzak neem ik de dijk van Hasselt naar Zwartsluis, om in de buurt van Sportlaan 7, opnieuw vergast te worden op een flits en een knal die m’n harsens veranderen in Brinta.
Deze week was het opnieuw raak; ik moet m’n dochters halen uit Zwolle, dien dat via Meppel te doen en wordt vergast op zoveel krakende donderslagen en hemeltergende bliksemflitsen dat het mij wederom dun door de broek loopt.
Hoe kun je in vredesnaam genieten van noodweer; mijn systeem raakt helemaal van slag en ik bid de hemelen om rust en een aangenaam temperatuurtje met mietsen en muggen, kakkerlakken en malariavliegen, pissebedden en duizendpoten.
Alles beter dan dat gedonder en gefotografeer waar ik geen grip op heb.
De komende dagen blijft het rustig in de atmosfeer.
De hemel zij dank.
Tijd voor een column; ik ben een angsthaas.
Maakt me geen moer uit.
Jan, wat is dit een goed geschreven stuk.
Het lijkt wel op mijzelf van toepassing.
Ik heb dit ook eens meegemaakt en hoop dit
nooit meer mee te maken!
Ik ga nog liever naar de tandarts voor een
wortelkanaalbehandeling (of naar de kapper)
dan dat natuurgeweld.
Bedankt voor uw melding! De reactie zal worden herzien door de redactie.
REAGEER
PRINT
Morgen:
