Aflevering 164

Oef. Ik heb hoofdpijn!

Ik druk op de knop, of het een bel is weet ik niet maar uit het metalen doosje boven die knop komt een stem.’ Goeie morgen, zegt U het maar’. Achter mijn rug hoor ik een camera inzoomen, ik had die wel zien hangen maar had er verder geen acht op geslagen. ‘Dag meneer ik kom voor de staatsexamens’. Een blauw gepantserd poortje schuift open; knerpend, piepend, krassend en nu ik binnen ben zie ik dat het poortje op een roestig wieltje, op een roestig railtje loopt. Dit kan ook wel wat grafiet of olie gebruiken denk ik bij mezelf, maar sla er verder geen acht meer op, alhoewel het snerpend lawaai pijn doet aan de oren.

Ik bevind me nu in een rechthoekige gemetselde ruimte. Er kan, een ruime autobus of lichte vrachtwagen, in deze toegangssluis. Achter mij is het poortje ondertussen terug met de zelfde eentonigheid van geluid dichtgerold. Voor me tref ik terug eenzelfde poortje met eenzelfde drukknopje, een zelfde metalen luidsprekertje en eenzelfde verkeerlichtje. Hoog boven mij hangen camera’s en verlichtingsarmaturen die me doen vermoeden dat je ’s avonds en ’s nachts de mieren kunt observeren, bovenop de hoge voor mij onbereikbare muur hangt prikkeldraad van het gevaarlijkste soort: staalkabel met halve scheermesjes.

Ik moet even wachten, het lijkt wel een eeuwigheid en dan knerpt en piept en kermt het tweede poortje open. Ik kom nu op een binnenplaats met een mini rotonde en bedenk dat het gebouwtje met glas dat doet denken aan een bankkantoor met sterk beveiligd glas of een aquarium in het dolfinarium… de toegangspoort tot het verdere verloop van de dag zal zijn. Door het bleke zonnetje geven de ruiten een groenige schijn af vergelijkbaar met een vijvertje waar heel veel algen in het water zitten. Ik kom binnen en word vriendelijk maar zeer zakelijk begroet, ik schuif netjes mijn identiteitskaart door het uitgestoken schuifje en krijg te horen dat ik verwacht word.

Wil je even alles uit je kleding halen; portefeuille, sleutels, mobieltje, centen? Hier is een sleuteltje, je kan dit allemaal kwijt in het kluisje. ‘Meneer mag ik mijn rookgerief niet meenemen?’ ‘Dat mag wel, maar wees zuinig op je aansteker…!’ Haal alvast je broeksriem even uit je broek en loop even door de metaaldetector… onwaarschijnlijk maar waar, het ding zegt pieppieppieppieppiep… ik keer op mijn stappen terug en begin te tasten en te voelen in alle zakken die mijn broek rijk is… buiten een zakdoek voel ik niets… of toch een pen… ‘Ja, meneer, het zal vast het veertje van je pen zijn’.

Bij de tweede poging lukt het helemaal. Eerste ronde afgelopen. ‘Wacht U maar even er komt zo iemand je ophalen!’

De man in de aquarium doet een telefoontje en enkele minuten later, het was niet zo lang wachten, komt een man me tegemoet…. ‘hij stelt zich voor en vertelt me dat hij vandaag in zal staan voor al de vragen en bijna al de wensen (als die ingevuld kunnen worden) van de examinatoren. Ik volg hem gedwee. Deur gaat open en wordt weer gesloten een halletje door, trap op, gesloten deur door, gang door gesloten door, gang door, en kom aan een lokaaltje waar de voorzitter van de examencommissie zit. We begroeten elkaar hartelijk, ergens ten lande hebben we elkaar al eens eender ontmoet.

Ik teken de presentielijst, neem mijn examenlijst (uurrooster) even door en leg de beoordelingsbladen (protocol) van de kandidaten op nummer en volgorde. Ik vraag nog naar de grote Bosatlas editie 53 en vertrek met mijn begeleider richting personeelskantine waar ik een kop koffie aangeboden krijg. Ik begroet de reeds aanwezige examinatoren en stel me netjes voor, in de hoek aan de tafel ontmoet ik een collega. ‘Hé, Marianne, ben jij hier ook?’ Ondertussen maak ik kennis met de meneer die vandaag voor mij de ‘protocollen’ zal invullen.

Nu is het even wachten voor de mondelinge examens zullen aanvatten. De voorzitter van de examencommissie spreekt ons nog even toe en drukt ons op het hart om het ‘protocol’ netjes in te vullen, d.w.z. het protocol moet de juiste weergave zijn van het verloop van het examen en de prestaties van de kandidaat, aan de hand van de verslaglegging in het protocol moet het mogelijk zijn het verloop van het mondeling examen te reconstrueren. Vergeet ook vooral niet de samenvatting op te schrijven hoe het examen is verlopen en hoe je de kandidaat het examen heeft afgelegd. Tel de punten op en geef een cijfer afgerond naar onder of boven naargelang de einduitkomst. We vertrekken naar de ons toegewezen lokalen begeleid met onze ‘sleutelman’ zonder hem kunnen we niets. Na drie kandidaten die ons steeds worden gebracht (als ze van hun dag verblijf zijn afgehaald door 2 persoonlijke begeleiders, is er koffie – en rookpauze!

We worden in groep naar beneden gebracht, door een wirwar van gangen, trappen, gesloten en opgemaakte deuren naar een rookplekje buiten op een binnen plaats. Ontsnappen is hier ook niet mogelijk, onze persoonlijke begeleider kan binnenin alle deuren openmaken maar om te luchten of te roken moet hij een ontsluiting afwachten vanuit het aquarium, die volgt onze bewegingen op camera… Boven ons zien we terug de staaldraad met scheermesjes, dit kan je eigenlijk geen prikkeldraad meer noemen.

Iets later komen we terug in onze beveiligde zone van gesloten en ontsloten deuren. Tijdens een sanitaire stop moeten we terug een aantal deuren door en als we klaar zijn worden de deuren van het sanitair blok ontsloten… Na een aantal uren, 8 kandidaten, en na terugname van mijn bezittingen geraak ik toch relatief moeiteloos het gebouw uit. Ik treed de vrijheid en de zon tegemoet. Oef. Ik heb hoofdpijn, en rij met een swingend muziekje huiswaarts. Nu nog examineren tot en met de laatste schooldag, vrijdag de 13de.

Hoffelijk gegroet,

Jo Decrock.