Woensdag 13.12.17 | 13.39 uur

Aflevering 306

Eclips-gekte

We zijn nu dus echt vertrokken. Zondag zijn we gearriveerd in Salt Lake City in Amerika. Eerste horde in Amerika is altijd de immigratie en zeker de immigratiebeambten in Salt Lake City zijn berucht. Ook al zijn er een stuk of tien balies en komen er meerdere vluchten tegelijkertijd aan, de immigratiebeambten hier lopen er geen meter harder om. Waarom zoveel mogelijk balies bemannen en zorgen dat iedereen zo snel mogelijk gecheckt wordt als het ook anders kan. Zo min mogelijk balies bemannen en dan vooral zo langzaam en inefficiënt mogelijk werken. Na anderhalf uur wachten zijn we nog niet aan de beurt en dan behoren wij nog tot de gelukkigen. Voor ons staat een gezin met een peuter die er helemaal doorheen zit. Hij huilt hart verscheurend, maar de beambten zal het een zorg zijn. De meesten willen liever dat dit gezin voor gaat, maar hier moet je echt op je beurt wachten.

Dan ontdekt Frank ineens dat we gezelschap hebben gekregen. Bij een deur, niet ver van ons vandaan, is een hondenbench neer gezet. Niemand staat er bij in de buurt. Het lijkt net of de bench daar is gedropt en de hond erin mag het verder zelf uitzoeken. Jazeker, de hond is Ferra, onze hond. Hij ziet ons nog niet en laat alles maar langs zich heen gaan. We weten de aandacht te trekken van een dame van de immigratie. Wat de bedoeling is met onze hond. Waar moeten wij hem ophalen.

En dan gaat het snel. De immigratie belt om assistentie en de bench moet op een kar. Omdat de dame en heer van de assistentie als de dood zijn dat Ferra dwars door de bench heen bijt, durven ze dat niet. Daarom mag Frank meehelpen de bench op een kar te plaatsen en hij mag, samen met mij, meteen doorlopen naar de immigratie. Zo lang als het wachten in de rij duurde, zo snel gaat het dan ineens. Even onze vingerafdrukken geven en dan mogen we door. Ferra’s chip wordt niet gecontroleerd, zijn papieren worden niet gecontroleerd, ze willen vooral dat wij heel snel met Ferra naar buiten gaan, zodat hij uit de bench kan.

De eerste nacht slapen we in een hotel dat als hondvriendelijk bekend staat. ’s Morgens bij het ontbijt laten we Ferra toch maar op de kamer en nemen hem niet mee de ontbijtzaal in. Daar blijkt dat anderen wel hun hond meenemen. We ontmoeten een stel met een pitbull achtige. Ze blijken net als ons onderweg te zijn naar Boise in Idaho en net als ons gaan ze daar starten met een nieuwe baan. Visitekaartjes worden uitgewisseld, want als we geen plek vinden om tijdens de eclips ergens te overnachten, dan moeten we zeker bij hen komen.

De volgende dag rijden we dan echt af naar Boise. Hier verblijven we in een Airbnb, bij Christine. We zijn gelijk onder de indruk van Christine. Ze is militair en werkt op de luchtmacht basis hier een uur rijden vandaan. Elke dag vertrekt ze om 5.30 uur naar haar werk, om vervolgens pas om 20.00 uur of zelfs pas om 21.00 uur terug te zijn. Zelf vindt ze het vrij normaal: werkdagen van gemiddeld 12 uur.

We kunnen hier twaalf dagen blijven en ons huurhuis is pas beschikbaar vanaf 1 september. Als we het weekend dat we hier weg moeten geen onderdak vinden, hebben we een probleem en onderdak tijdens dit weekend vinden, is echt een opgave. Alles staat hier in het teken van de eclips. In Nederland was de laatste totale zonsverduistering op 11 augustus 1999 en de eerstvolgende is hier op 23 juli 2093. Maar op 21 augustus 2017 is er een totale zonsverduistering in Amerika en de baan van deze eclips loopt precies over Garden Valley, het dorp waar wij willen gaan wonen. Een uur verderop in Boise is er ook een eclips, maar hier is de eclips niet volledig. De beste locatie voor de eclips in deze omgeving is echt in Garden Valley. En het maakt iedereen gek! Alle campings zijn volgeboekt, er is geen hotelkamer meer te vinden. Universiteiten verhuren hun studentenkamers aan eclipsliefhebbers en heb je een plekje gevonden om voorlopig te verblijven, word je vriendelijk doch dringend verzocht te vertrekken. Ga maar onder een brug slapen, maar alleen als je er veel voor over hebt, ben je welkom.

De eclips zelf duurt maar 2 minuten en toch is het een enorme hype. Zo is er een weiland dat die dag verhuurt wordt als parkeerplek (al volgeboekt) waarbij je 50 dollar per persoon betaalt om daar de eclips te mogen kijken. Campings die normaal 15 tot 20 dollar per nacht kosten, kosten volgende week 247 dollar (!) per nacht. En mocht je denken: welke gek betaalt 247 dollar om in een weilandje te mogen staan? Nou ja, wie niet. Werkelijk alle campings hier in de wijde omgeving zijn volgeboekt. Als wij een camper of caravan weten te regelen, mogen wij in ieder geval op de parkeerplaats van het bedrijf gaan staan, waar Frank werkt. Maar we gaan eigenwijs toch nog even verder kijken.

Oh en die eclips? We hebben natuurlijk onze eclipsbrillen al klaar liggen!

Foto: lekker relaxen bij Horseshoe Bend Mill Pond

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | DONDERDAG, 10.08.17
Leuk verteld,Marjolein. Verheug mij nu al op de volgende. Genieten.
Kathleen | Apeldoorn | DONDERDAG, 10.08.17 | 08.58 UUR | Kwetsend of ongepast?
Vandaag:
3° | 0°
Meer weer...
Morgen:
3° | 0°


AGENDA
TEKSTADVERTENTIES
Gevonden en verloren?!
www.zwartewaterland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Zwartewaterland Onderneemt
www.zwartewaterland.nl
Waar kunnen we u mee helpen?

advertentie
advertentie
0.34731 s