Vrijdag 24.11.17 | 14.59 uur

Aflevering 312

Cultuur-verschillen

De winter kan hier erg koud worden. Vorig jaar is hier een, zoals ze het zelf noemen, horrorwinter geweest. En ze zijn bang dat dankzij El Nino het ook de komende twee jaar op een horrorwinter zal uitdraaien. In augustus en september beginnen ze hier dan ook zo’n beetje aan het winterklaar maken van huis en haard. Ook wij doen hier volop aan mee. Zo hebben we in september haardhout besteld en de helft werd vrijwel direct geleverd door Frank (uitgesproken als ‘Frenk’). Met zijn vrachtwagentje reed hij onze tuin in en stortte zo dicht mogelijk bij ons houthok de eerste lading hout. Frank (Frenk dus) is goedlachs en altijd in voor een praatje en hij beloofde ons de volgende dag nog de rest te brengen. Gisteren, twee maanden later dus, werd de rest van het hout gebracht. Frank liep meteen op mij af en gaf mij een intense knuffel…

Sorry hoor, maar dat ben ik echt nog niet gewend. Dat iemand, die ik amper ken, mij knuffelt alsof ik zijn meest dierbare vriend ben. Als ik het aan Frank (uitgesproken als ‘Frank’) vertel, meldt hij mij meteen dat ik dit al vaker fout heb gedaan. Ik reik hier mensen de hand aan. “Al helemaal bij vrouwen behoor je dat niet te doen. Leg je hand maar even op hun schouder, knuffel ze of doe gewoon niets.” Het zal er maar moeilijk uit te halen zijn bij mij. Grappig natuurlijk wel dat jullie nu de kans hebben dat ik, straks in Nederland, iedereen een mega knuffel geef en iedereen benader alsof we de dikste vrienden zijn.

In de supermarkt kennen ze mij ook al. Ik word er elke keer weer vriendelijk begroet, we bespreken even het weer (echt, het lijkt hier net Nederland soms), de plannen voor de dag en wat we van plan zijn om te gaan eten die dag. Vaak wordt dat laatste met een schaterlach verwelkomd. “What’s for dinner tonight? I see you’ve got macaroni, so I guess you gonna eat Mac & Cheese!” (wat gaan jullie eten vanavond? Ik zie dat je macaroni koopt, dan eten jullie vast macaroni met kaas). Het gelach dat volgt op mijn antwoord horen ze vast ook nog in Boise: “No it’s gonna be mac & ketchup” (het wordt macaroni met ketchup).

Een tijdje geleden al weer werd de container met onze spullen gebracht. Drie heren (twee uit Boise en één helemaal vanuit Mississippi) laden de container uit en brengen onze spullen daar waar wij ze in huis willen hebben. Tussen de middag begin ik brood te smeren en Leroy uit Mississippi komt even nieuwsgierig kijken. “What?! What are you doing??!!” Waarop ik verbaasd uitbreng dat ik brood aan het smeren ben. “With butter???” vraagt Leroy. Ehm ja, met boter. De heren willen maar wat graag dat vreemde Nederlandse brood uitproberen. Even denken ze nog dat ik ze vergiftig met die rare hageltjes, maar ze vinden het uiteindelijk toch best lekker. Maar wel raar.

Waar smeren ze hier hun brood dan mee? Met mayonaise. Of met pindakaas. En dan over de pindakaas nog wat jam. Ik moet er niet aan denken. We verheugen ons al op een avondje waarbij Amerikanen bij ons komen dineren. We weten het al precies, dat wordt een gourmet! Of een fondue. De heren van de container hadden al de grootste lol om de doos met gourmetset en fondueset. “Wait, you’re serious… you have to make your own dinner than?” (even serieus, moet je dan echt daarop je eigen eten klaar maken?). Ja natuurlijk, reuze gezellig!

Vandaag is het Halloween in Amerika. Zaterdagavond was er in het dorp al een Trunk or Treat. Deelnemers zetten daarbij hun auto middenin het dorp en versieren de kofferbak. Vervolgens komen volwassenen en kinderen verkleed langs voor snoepgoed dat er wordt uitgedeeld.



Hier schijnen ouders liever niet met hun kinderen langs de deuren te gaan. Niet omdat ze het te eng vinden, maar vooral te ver. Of zoals een moeder het deze week tegen mij zei: “First time I did the Christmas Caroll’s thing here in Garden Valley, I thought, that must be nice. But, you know, driving half an hour to each adress… no fun at all”. (De eerste keer dat ik met Kerst met de kinderen langs de deuren ging voor het zingen van Christmas Carrol’s dacht ik nog, dat is vast leuk. Maar als je dan van het ene huis naar het andere huis een half uur moet rijden, dan denk je, helemaal niet leuk). Dus gaan er in het centrum wel wat kinderen van deur tot deur, maar buiten het centrum blijkbaar niet.

Aangezien sommige ouders toch in hun straat met de kinderen van deur tot deur gaan en ik weet dat de buren nog jonge kinderen hebben, heb ik toch maar een traktatie in huis gehaald. Marshmallows in de vorm van spookjes en pompoenen. “Ik zou dat maar niet aanbieden aan de kinderen”, zegt Frank. “Waarom niet?” “Omdat ouders het hier niet op prijs stellen als je snoepgoed zo los aanbiedt. Ze willen het in een papiertje of zakje hebben”. Als ik het mijn moeder vertel, reageert ze verontwaardigd: “Nou, ik ben anders groot geworden met het snoepen van pepernoten die we gewoon van de straat af raapten!”. Ach, ik ben er klaar voor voor vanavond: een pompoen met een kaarsje erin, en marshmallows in zakjes.

Kom maar op!

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | DINSDAG, 31.10.17
Vandaag:
8° | 2°
Meer weer...
Morgen:
6° | 2°



advertentie
TEKSTADVERTENTIES
Gevonden en verloren?!
www.zwartewaterland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Zwartewaterland Onderneemt
www.zwartewaterland.nl
Waar kunnen we u mee helpen?

advertentie
advertentie
0.27994 s