Vrijdag 28.07.17 | 13.59 uur

Aflevering 303

Grote schoonmaak

Frank en ik hebben de lente in onze ‘kop’. We zijn begonnen aan de grote voorjaarschoonmaak. Frank heeft een container geregeld, die naast ons huis is geplaatst. De gemeente van te voren ingelicht dat we op hun grond een container plaatsen en de ambtenaren hebben ons laten weten dat ze dat prima vinden. Zo staan we daar klaar om te beginnen. Maar waar beginnen we? En wat gooien we weg? Al weken praten we erover en vlak voor we beginnen met opruimen, maken we samen een afspraak: alles weg wat we meer dan een jaar niet hebben aangeraakt. Want tsjonge, we hebben zelfs nog spullen die vanuit ons vorige huis zijn mee verhuisd, op zolder zijn achtergelaten en waar we nooit meer naar om hebben gekeken: weg, weg, weg!

“Ach, kijk nou”, hoor ik Frank met een vertederende klank in zijn stem zeggen. “Dit ben jij toch?” en hij laat mij een foto zien. Een klein meidje in een grote kano, ergens hier in de Wieden aan het kanovaren. Jazeker, dat ben ik. Een foto gevonden in een doos op zolder, vol andere foto’s. Natuurlijk gooien we die foto’s niet weg!

“Ach, kijk nou”, hoor ik Frank weer met een vertederende klank in zijn stem zeggen. “Mijn tekenschrift van de MTS. Oh, wat had ik een hekel aan de leraar, maar wat vond ik dat tekenen leuk. Hier kijk, dit geloof je toch niet wat hij bij mijn tekening heeft gezet!” en verontwaardigd wijst hij op het lerarencommentaar. “Moet je zien, dit heb ik gewoon hartstikke goed getekend!”. Frank staat nog even in het schrift te bladeren. “Oke, dit gooi ik echt niet weg hoor”.

Bijna wil hij twee mappen weggooien, als ik het ineens te kwaad krijg. Twee dikke mappen vol brieven, foto’s en knutselwerkjes. Nog net op tijd weet ik de mappen uit zijn handen te rukken en dan heb ik een tijdje geen oog meer voor de puinhopen die we willen wegwerken. Eerst zelf even wat jeugdherinneringen ophalen.

In de jaren ’90 schreef ik, net al vele andere klasgenootjes, met een penvriendin. Het was mijn vriendin Trijntje die mij op het idee had gebracht. Zij schreef met geloof ik wel 10 penvrienden tegelijkertijd. Soms zuchtte ze: “ik moet hoognodig mijn Canadese penvriendin terug schrijven, maar ja, er liggen nog anderen ook te wachten op een antwoord.” Het leuke aan de penvriendschappen van mijn vriendin vind ik, dat zij veel van haar penvrienden daadwerkelijk heeft ontmoet. Logeren in Canada of even langs in Duitsland. Soms klikte het, soms klikte het helemaal niet, maar ze bleven verweven in elkaars leven.

En dus ging ik ook schrijven. Geen idee meer hoe ik aan het adres ben gekomen, maar ik ging schrijven met Mitsue. Een meisje van mijn eigen leeftijd die woont in Osaka in Japan. Al haar brieven, kaarten, foto’s en knutselwerkjes heb ik bewaard in een paar mappen. In mijn huis kun je nog wel eens wat cadeautjes van haar tegenkomen. Ze leerde mij over Japanse gebruiken en over feestdagen die zij erg leuk vond. Ik schreef haar over Nederlandse gebruiken en over feestdagen die ik erg leuk vond.

Zo ineens stopte de correspondentie. Ik schreef nog een paar brieven, maar er kwam geen antwoord terug. Mijn vriendin ver weg, die ik nooit heb ontmoet, bleef weg.

Jaren later.

Een vriend van mijn vader vroeg mijn vader om hulp. Hij kreeg een groep Japanners op bezoek en die moest hij leren bloemwerk te maken. Of mijn vader aan die groep ook een les zou willen geven. Enthousiast als mijn vader altijd is, waren de contacten snel gelegd en kregen Japanners les. Ze gingen naar Giethoorn, de Zintuigentuin in Zwartsluis, naar school in Zwolle. Met maar één doel: een heel goede bloemist worden.

Mijn ouders konden het niet laten: “zo dus jullie komen uit Osaka, kennen jullie heel toevallig Mitsue?” alsof Japan net zo groot is als Overijssel, alsof Osaka net zo dorps is als Zwartsluis. Er wonen ruim 2,6 miljoen mensen in Osaka!

“Mitsue? Dat is mijn buurmeisje!”, reageerde tot onze stomme verbazing één van de Japanse dames.

Een paar weken later ontving dan echt mijn laatste brief van Mitsue. Ja, het ging goed met haar. Ja, ze zou heel graag weer met mij willen schrijven. Maar een antwoord op mijn schrijven kwam er nooit. Dus droom ik er maar van dat ze een leuke man heeft getroffen en met haar kinderen meedoet aan het poppenfestival, het feest dat zij het leukste feest in haar land vond. “Families with girls display beautiful dolls. People display a set of dolls and pray for the sound growth of girls in the family”, zo lees ik weer in één van haar brieven. Ok, ik snapte nooit alles wat ze schreef, maar dat zal omgekeerd net zo zijn geweest.

Die mappen vol brieven, tja, die gooi ik natuurlijk ook niet weg!

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | DONDERDAG, 06.04.17
Vandaag:
21° | 10°
Meer weer...
Morgen:
25° | 11°



advertentie
TEKSTADVERTENTIES
Gevonden en verloren?!
www.zwartewaterland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Zwartewaterland Onderneemt
www.zwartewaterland.nl
Waar kunnen we u mee helpen?

advertentie
advertentie
advertentie