Woensdag 07.12.22 | 12.30 uur

Aflevering 353

Eng Amerika?

Als ik arriveer bij de Bibliotheek is mijn collega Christy net bezig om de vlag in top te hijsen. Een dagelijkse bezigheid. De Amerikaanse vlag wappert trots bij onze Bibliotheek, elke dag, behalve als het regent of sneeuwt. Ellen en Bill doen hun dagelijkse wandelingetje en stoppen bij Christy om te kijken naar het hijsen van de vlag. Zodra Christy de vlag hijst, gaat Bill in de houding staan. Zijn ene arm straks langs zijn lichaam, zijn andere hand tegen zijn hoofd. Zodra de vlag in top is, zegt Bill tegen mij: “Yeah even liberals can be patriots. They try to steal that away from us, but liberals love the flag and America too”.

Bill is een Vietnam veteraan en trots op zijn leven als marinier. “I was one of the only liberal marines”, zegt hij breed lachend, “How schizophrenic is that!”

Ellen zegt dat ze soms wel wil wegvluchten uit Amerika. Zo erg vindt ze de opkomst van het recht-extremisme in het land. “Maar,” zegt Bill dan, “dan zie je de bergen om ons heen, ontmoet je lieve mensen en dan denk je, laten we toch maar blijven.”

Ik hoor het momenteel vaker. Amerikanen die praten over weggaan. Die de haat zo zat zijn. Die alleen maar wensen dat mensen weer voelen en weten dat iedereen een eigen mening mag hebben, zal hebben en dat je het niet kunt afdwingen om maar 1 mening te hebben. In de Bibliotheek is het momenteel ook lastig bij het werken. Elk werkoverleg zijn er wel discussies wat te doen als de zogenaamde Vrijheid-aanhangers (zij willen geen vrijheid, zij willen een autocratische samenleving) een aanval gaan doen op onze Bibliotheek. Zelfs de House Chamber van Idaho heeft al geprobeerd om bibliothecarissen te criminaliseren. Gelukkig dit jaar niet gelukt, maar ze hebben al aangegeven dit volgend jaar weer te proberen. De directrice van de Meridian Bibliotheek is opgestapt vanwege de te hoge druk door Mothers for Liberty. En dit soort dingen zie je overal om ons heen gebeuren. We weten gewoon dat het een kwestie van tijd is, voor deze groep ook bij ons zal komen. In Garden Valley wonen genoeg Libertarianen en Republikeinen en er is een sterke hang naar rechts-extremisme.

Ik moet voor controle even naar de huisarts. Nou ja, naar de praktijk assistent. Een aardige vent. Hij ziet in de gegevens dat ik uit Nederland komt en dat vindt hij geweldig. Schuchter vertelt hij dat hij pas geleden is begonnen om Nederlands te proberen te leren (maar hij durft nog geen Nederlands woord tegen mij te zeggen). Hij heeft al gekeken naar Nederlandse huisartsenpraktijken en ontdekt dat ze daar ook werken met praktijk assistenten. Hij bekend dat hij dolgraag naar Nederland zou willen verhuizen. Vooral voor zijn kinderen. Hoe is het om op een Nederlandse school te zitten, als kind, wil hij weten. Ik vertel dat in Nederland kinderen geen drills krijgen wat te doen bij aardbevingen of bij een schoolschutter. Maar dat ik tegelijkertijd het gevoel heb dat er in Amerika meer aandacht is voor de verschillende niveau’s bij kinderen, zeker als je hoogbegaafd bent. Over het algemeen heb ik het gevoel dat kinderen in Nederland veel gelukkiger zijn, als hier in Amerika. Depressie en zelfmoordgedachten komen hier zoveel meer voor. De praktijk assistent zucht ervan en zegt: “Ja, het is toch een drama dat bij ons kinderen bang moeten zijn als ze naar school gaan”.

Vanmorgen lees ik in de krant dat in Texas kinderen thuiskomen met een papier met daarom een genderloos kind getekend, zonder kleding. Er zit een vragenlijst bij. De bedoeling is dat ouders op de illustratie aangeven waar hun kind littekens heeft en moedervlekken. Ook moet het kind vingerafdrukken in het formulier plaatsen. Reden: als het kind omkomt bij een school shooting en het lichaam is teveel vernietigd, dan is het voor autoriteiten makkelijker om een kind te identificeren…

Op dezelfde school is er ook de regel ingesteld dat je alleen naar school mag komen met een transparante rugzak. Andere soorten rugzakken zijn niet meer toegestaan.

Een moeder zegt hierover: “Omdat ik weiger te geloven of te accepteren dat doorzichtige rugzakken en actieve schietoefeningen en wetshandhavingsprogramma's om de misvormde of uiteengereten lichamen van kinderen te helpen identificeren, echt het beste zijn dat we kunnen doen - het beste dat we onze kinderen kunnen bieden.” En dus pleit ze ervoor dat mensen gaan stemmen op kandidaten die wel voor wapenwetten zijn.

Een paar weken geleden wandel ik met mijn schoonmoeder door onze wijk. Als ik even naar de overkant van de rivier kijk, zie ik een zwarte beer. De beer heeft ons niet in de gaten en zwemt de rivier over naar onze wijk. Mijn schoonmoeder wil het bijna op een rennen zetten, maar ik weet haar ervan te overtuigen dat A. de zwarte beer onderweg is naar een appelboom en geen interesse heeft in ons en B. je nooit moet gaan rennen als een zwarte beer vlakbij je is – je wordt dan gezien als prooi en juist dat is gevaarlijk. Ik zou wel langer willen blijven, maar ik begeleid mijn schoonmoeder terug naar ons huis. Enkele dagen achter elkaar zie ik de beer. Het is prachtig om naar te kijken. Ik besluit een trailcamera bij de appelboom op te zetten.

Terwijl ik naar de appelboom loop, besef ik wel ineens hoe kwetsbaar ik ben. Ik kan de beer niet zien aankomen. De beer kan mij niet zien aankomen. Ik heb geen berenspray meegenomen (hoe dom kan ik zijn, ik heb het in huis). Mijn buurman Kyle gaat niet zonder pistool hier wandelen. Hij is gek op de natuur en op de beesten en zal alleen in nood schieten. Maar precies hier, snap ik heel goed waarom veel Amerikanen hier een wapen bij zich dragen. Het is hier geen Nederland, de natuur kan hier heel hard zijn. Jaarlijks worden wandelaars gedood door beren, door mountain lions. Waarom loop ik hier in vredesnaam zonder berenspray?

En zit maar 1 ding op: ik ga zingen. Ik besluit een liedje te zingen waar manlief een gloeiende hekel aan heeft. Gewoon voor de lol. “Ik houd van jou, alleen van jou, ik kan niet leven in een wereld zonder jou”. A. Ik hoop dat de beer dan hoort dat ik van hem/haar houdt en niet van plan ben hem/haar iets aan te doen en B. ik hoop dat de beer mij hoort zingen en het hazenpad kiest.

Een paar dagen later, hetzelfde ritueel (sorry, weer vergeten berenspray mee te nemen). Ik zing mijn liedjes en zoek de trailcamera. Letterlijk zoeken. De camera (die ik op een statief had gezet) stond niet waar ik het achter had gelaten. Maar lag meters verderop. Thuis bekijk ik de foto’s en video’s. De camera moet van achteren zijn aangevallen (geen beest te zien) en land uiteindelijk op de zijkant.
1500 foto’s en video’s verder van waaiend gras, kom ik bij de laatste video. Deze video wordt heel populair bij mijn collega’s. Eerst hoor je gesnuif en dan komt een monsterachtige arm voorbij en wordt de camera in de bek genomen door, jawel hoor, de zwarte beer!

Ik hoop maar dat de zwarte beer het jachtseizoen zal overleven. Hij is inmiddels niet meer in onze wijk. Via onder andere onze straat is hij/zij naar een appelboom bij Kyle, de buurman gegaan en daarna heeft hij/zij de weg vervolgd naar een andere berg in ons dorp.

Foto: De zwarte beer die ik enkele dagen heb gevolgd

Ik ben te volgen via https://www.facebook.com/marjolein.greveling en via Instagram @marjolein.l

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | ZATERDAG, 29.10.22
Vandaag:
1° | 0°
Meer weer...
Morgen:
0° | -2°


AGENDA

POLL

  • Energietransitie gaat ons Zwartewaterland ingrijpend veranderen
 In onze gemeente moet in het algemeen meer aandacht komen voor duurzaamheid.
 Voor mij speelt het kostenaspect mee in de keuze wel of niet!
 Subsidies voor duurzame oplossingen zijn voor mij doorslaggevend!
 Ik vind het belangrijk om duurzame energie te gebruiken!

TEKSTADVERTENTIES
Gevonden en verloren?!
www.zwartewaterland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Zwartewaterland Onderneemt
www.zwartewaterland.nl
Waar kunnen we u mee helpen?

advertentie
advertentie
advertentie
0.19169 s